20/06/18

20 de xuño: DÍA MUNDIAL DAS PERSOAS REFUXIADAS

   Hoxe asistimos a unha obra de teatro que nos fixo pensar: "O VALO", de Pallasos en Rebeldía e Culturactiva SCG.
   Non todo o mundo ten as mesmas posibilidades na vida. Por distintas circunstancias, hai xente que ten que deixar a súa casa, a súa familia ou a súa terra, e de forma obrigada. É inxusto ter que deixar todo por culpa das guerras.

   Esta obra cóntanos unha historia que é realidade, hoxe en día, en moitas persoas: As refuxiadas. Chegan ao noso país e a outros buscando axuda que, moitas veces, non atopan. E, como ben nos dixo X.M. Fernández Abraldes, o alcalde de Barro: Moitas familias que coñecemos, ou a nosa propia, emigraron no pasado na procura dunha vida mellor a outros países, aínda que fose por distintos motivos.

   A moza da obra estaba soa, sen saber nada da súa familia, nin sabía se estaban vivos ou mortos. Buscaba un lugar onde poder vivir sen guerra, buscaba sobrevivir.
   Se nos pasara a nós, tamén nos gustaría que alguén nos axudara ante unha situación tan desesperada. Ou non?

   Hoxe é o Día Mundial das Persoas Refuxiadas. Que non quede só como unha data máis no almanaque!














19/06/18

VISITAMOS O INSTITUTO

   Hoxe, as mozas e mozos de 6º fomos visitar o noso futuro centro: o IES, onde nos estaban esperando os compañeiros e compañeiras de 1º da ESO, que xa estudaron antes no noso colexio. 


   Eles saben ben como é o cambio á Secundaria e guiáronnos moi ben polas instalacións do instituto. Vimos aulas de música, matemáticas, informática, laboratorio, ... así como o patio e pavillón, entre outros espazos.


    Participamos un anaco nun xogo que facían na aula-materia de matemáticas e quedamos uns minutos compartindo o recreo coas futuras compañeiras e compañeiros.

  



     Foi toda unha experiencia!! Vémonos en setembro para unha nova etapa da nosa vida!!

Alumnado de 6º de Primaria. 

16/06/18

AS MANS DE BARRO

O pasado luns 4 de xuño, o alumnado de 5º e 6º do CEIP Amor Ruibal visitamos no edificio do Concello a exposición de cerámica "As mans de Barro" do noso veciño Celso García Alonso que moi amablemente explicou como chegou a ser cacharreiro. 


O alumno de 5º de Primaria, Martín Pérez García, que ademais é sobriño de Celso, desvela interesantes detalles da relación do seu tío co mundo da olería tradicional:

"Meu tío é cacharreiro. Dende pequeno, sempre lle gustaron as cousas antigas e os cacharros.


Un día do ano 2000, na Festa do Viño de Amandi en Sober (Lugo) coñeceu ao cacharreiro José Rodríguez (máis coñecido como José O Ventura) de Vilanova-Sober. Impresionáronlle as súas pezas polas súas características, especialmente os boleiros e os xerros. Dende entón, comezou unha relación de amizade con el, mercoulle varias pezas e visitábao varias veces ao ano.

José ofreceulle a posibilidade de ensinarlle, pero meu tío desistiu porque lle parecía moi difícil aprender. Ademais, o de cocer as pezas no forno de leña resultáballe moi misterioso.
Despois duns anos de amizade, o señor Ventura enfermou e faleceu.

Tralo falecemento del, coñeceu a Agapito González, tamén cacharreiro de Gundivós (unha parroquia do concello de Sober) co que segue mantendo unha relación de amizade.

O señor Agapito ofreceuse a ensinarlle as técnicas da olería tradicional. Meu tío, de primeiras, tampouco quixo aprender. Pero cando escoitou que o señor Agapito aprendera esas técnicas de maior e que, ao principio, tampouco fora doado para el, meu tío aceptou o ofrecemento.

Con el aprendeu as técnicas de selección do barro, o amasado, o tratamento, a preparación e fabricación das pezas no torno baixo, a colocación das pezas no forno e a técnica de cocedura das mesmas no forno de leña.


As primeiras pezas que fixo meu tío só foron uns asadores e logo un xerro, que lle deu moito traballo e quedou un pouco mal feito. Pero, co tempo e a práctica, as pezas foron mellorando moito e hoxe en día fai boleiros, botixos, escurrecubas, chocolateiras, meleiros, porróns, floreiros,.. e ata sacaleites!


O forno que ten na súa casa para cocer as pezas tamén o fixo el con material refractario e cachotaría ordinaria, e o barro que emprega para cocer as pezas vaino coller el directamente ás barreiras de Gundivós, Perdecanai, o Cerquido, Guillarei e Niñodaguia".


Na Sala de Exposicións do Concello, situada no segundo andar, tivemos a ocasión de ver diferentes pezas que Celso fabrica coas súas creativas mans. Explicounos detalles moi interesantes sobre elas e, logo, ensinounos un vídeo que resume todo este proceso de fabricación da olería tradicional.



DESFRUTAMOS E APRENDEMOS MOITO !!

MOITÍSIMAS GRAZAS, CELSO !!

Podedes obter máis información no blog da Biblioteca:

https://oblogdemimi.blogspot.com/2018/06/as-mans-de-barro.html



15/06/18

Cortegada: así foi.



VISITAMOS CORTEGADA

Data: 1 de xuño de 2018.
Destino: Illa de Cortegada.
Actividade: EXCURSIÓN FIN DE CURSOOOOOO!!

  Xa nos tardaba!. Chegou o día e alá fomos!. Saímos do cole a primeiriña hora e pronto chegamos á ría de Arousa: a Carril, porto do que partimos cara Cortegada (coordenadas 42º 37' 4.8'' N e 8º 47' 2.4'' O).
  Esta illa é a máis grande dun arquipélago enmarcado dentro do Parque Nacional das Illas Atlánticas, no que entrou o 13 de xuño 2002. Ten unha superficie de 2´5 km2 e dista 189m da costa. Antigamente chamaban o "Camiño do carro" a un paso que se facía por terra cando baixaba a marea e, por el, a xente chegaba camiñando ata o pobo. Din que aínda hoxe é por onde aproveitan pasar os xabaríns que baixan do monte para ir ata a illa alimentarse.
   Cortegada estivo habitada ata  1907, ano no que foi donada ao rei Alfonso XIII para facer unha residencia de verán, que non se chegou a construir e quedou como coto de caza privado do monarca.
   Tras varios procesos de expropiación, venta e plans varios para a illa, foi finalmente incluida dentro do Parque Nacional das Illas Atlánticas e así, espazo protexido. Hoxe é o maior bosque de laurisilva de Europa e unha das escasas illas verdes, polo que se gaña o nome de Bosque flotante.
   Fomos a Cortegada nunhas lanchas moi rápidas e unha vez alí puidemos ver as ruinas do pobo, dunha igrexa con cruceiro e escoitar moitos paxaros distintos.
   Camiñando polo seu bosque tamén atopamos algún resto de ósos de animal e unha árbore "comepedras", da que unha monitora nos contou a súa lenda.
   Merendamos, xogamos, paseamos, comemos e bañámonos ao longo da xornada. Houbo tempo para todo antes de ter que embarcar cara Carril e coller o autobús de volta ao colexio.
   Foi un gran día para rematar o curso e, os nenos e nenas de 6º, despedirnos do centro.

12/06/18

EXPOSICIÓN VOCES DE MULLERES

Rematamos o noso Proxecto Voces de Mulleres expoñendo as nosas  investigacións aos compañeiros e compañeiras do centro.
En 5º curso investigamos a Emilia Pardo Bazán (escritora), Susana Seivane (música) e Ángeles Alvariño (bióloga).
En 6º, investigamos a María Mariño (escritora), Antonia Ferrín Moreiras (astrónoma) e Cristina Castro (pintora)
Resumimos as imaxes neste vídeo:


Máis información sobre o proxecto no blog da biblioteca:
https://oblogdemimi.blogspot.com/2018/06/voces-de-mulleres.html



02/06/18

AMALUNA Cirque Du Soleil



AMALUNA é un espectáculo da compañía canadiense Cirque du Soleil que rende tributo ao traballo e á voz da muller. A súa directora é Diane Paulus, a banda sonora está a cargo integramente de mulleres e o elenco é maioritariamente feminino.

29/05/18

ANAGNÓRISE


Temazo da Banda da Loba inspirado no "Anagnórise" de María Victoria Moreno!

Unha anécdota: O videoclip inclúe retrincos no mesmiño estudo de gravación onde o grupo musical A Gallofa do IES e CEIP Amor Ruibal de Barro gravou a finais do curso pasado a súa canción "Reciclar é xenial". Unha experiencia, sen dúbida, inesquecíbel!



Pecha a porta con coidado Moi amodo mira a un lado E descobre na equipaxe O comezo dunha viaxe
Recoñécese sen nome Sinte o medo de estar lonxe A vertixe de que é ela Quen decide o que aceleran Imos xuntas viaxar  Cara un lugar. . . sen mar Imos xuntas viaxar Cara un lugar Vese dona de si mesma Sinte as cordas que se tensan No solpor cos sentimentos O perigo é un momento O perigo é un momento Imos xuntas viaxar Anagnórise Coñecer Descubrir quen es  Non existen etiquetas Van sen nome cara a meta Vendo dende a escuridade Unha luz de ambigüidades Ailalalala Anagnóriseeeeee Coñecer Descubrir quen es.


VISITAS